Een kleine stukje over een korte periode van vijf jaar in mijn leven waar er niets bijzonders is gebeurd, maar wat toch meer invloed heeft gehad dan ik toen besefte.
Eind jaren tachtig wist ik eigenlijk niet zo goed welke richting ik op zou gaan aan opleiding of werk. Computer code maken was leuk, maar sleutelen aan auto’s en motoren ook. En mijn dienstplicht stond er aan te komen. Defensie zocht op dat moment ook Kort Verband Vrijwilligers, en met name functies voor de Technische Dienst spraken mij wel aan.
Na de keuringen kon ik mij uiteindelijk in 1988 melden voor lichting 88-4 en begon de algemene opleiding in Roermond, waar de kazerne nu heeft plaatsgemaakt voor Designer Outlet Roermond.
Na de algemene opleiding volgde de Technische Opleiding op de Kromhoutkazerne in Utrecht, waarna de rijopleiding bij de Pontonnierskazerne Keizersveer.
Aangezien ik toen nog in Oosterbeek woonde was mijn voorkeur om bij de 11 Herstel Compagnie in Schaarsbergen geplaatst te worden, wat ook zo maar lukte.
Deze herstel eenheid was geplaatst net buiten de poorten van de Oranje Kazerne, op een terrein met de naam Duivelsberg. Hier was mijn functie monteur wielvoertuigen, en wij deden hier het herstel van onder andere de Land Rovers, DAF YA 4440/4442 (viertonner) en YAZ-2300 (tientonner), DAF YB-626 (takeldoos), en Moto Guzzi V50 motoren. Het herstel was overigens meestal het vervangen van hele componenten, assen, versnellingsbakken, motoren etc. Maar ook mocht ik nog een cursus autolaadkraan (HIAB) doen.
Begin jaren 90 begon Defensie wat te veranderen. Je merkte dat vooral aan stafleden. Het was niet meer vanzelfsprekend dat je ergens rustig je promoties kon afwachten tot je met pensioen kon. Mensen moesten wisselen van locaties, solliciteren voor functies binnen de organisatie en hun bekwaamheid aantonen. Voor enkele een cultuurschok. Daarna begonnen voorzichtig de eerste contouren van wat later de Luchtmobiele Brigade werd vorm te krijgen.
En om die aanloop daar naar toe mee te mogen maken, ook al was dat beperkt tot veel lopen, wat oefeningen en een eindoefening, het was ineens wat actie buiten de werkplaats.
De eindoefening bij Vogelsang (Duitsland, nu Nationaal Park Eifel) was best indrukwekkend. Lopen door de bossen, abseilen vanaf de Urfttalsperre, en tot grote verrassing getransporteerd worden met van Duitsland geleende helikopters naar Deelen, gevolgd door de eindmars en uitreiking van de Rode baret.
Hierna ook nog mijn Wing mogen halen door 5 keer uit een vliegtuig te stappen boven de Beegderheide.
In 1993 zat mijn tijd er op, en mede door de reorganisaties en uitzendingen die toen actueel waren was er voor afzwaaiers geen enkele aandacht. De optie verlengen of doorstromen was op dat moment niet aan de orde. De overgang van vijf jaar werken bij Defensie naar terug in de burgermaatschappij viel niet mee. De cultuur was anders, en het tempo en de kwaliteit van het geleerde sloten ook niet echt aan. Kameraadschap was ver te zoeken.
Maar het kwam goed en wat overbleef was toch een trots gevoel dat je ooit deel uit mocht maken van een belangrijke periode voor Defensie. Waar je nu nog aan kan terug denken en wat je vormt voor de rest van je leven. Waardoor dit nu zo’n indruk heeft gemaakt vraag ik mij nog wel vaak af.
Achteraf gezien was die periode tussen 1988 en 1993 veel meer dan zomaar vijf jaar werkervaring. Het was het moment waarop de oude wereld van de Koude Oorlog overging in een nieuwe, dynamische fase van de Nederlandse krijgsmacht. Als KVV’er bij de Technische Dienst zat je midden in die transformatie.
Bij 11 Herstel (of ’11 Knutsel’, zoals we dat toen gekscherend noemden) was je de ruggengraat van de eenheid. Terwijl de Land Rovers en de DAF ‘viertonners’ door je handen gingen, veranderde de wereld om je heen. De statische kazernecultuur maakte plaats voor de onzekerheid van reorganisaties, maar ook voor de opwindende geboorte van de Luchtmobiele Brigade.
Dat gevoel van trots, laat zich eigenlijk heel logisch verklaren:
- Smeden onder druk (De vormende jaren)
Rond je achttiende vorm je je identiteit. Juist in die jaren werd je uit je comfortzone getrokken. Of je nu aan een Land Rover sleutelde of aan een touw van de Urfttalsperre hing: je leerde dat je meer kon dan je dacht. Die ‘can-do’ mentaliteit van de TD – alles weer rijdend krijgen, hoe dan ook – zit voor altijd in je systeem.
- De unieke status van de pionier
Wij waren erbij toen de Rode Baret nog niet iets vanzelfsprekends was, maar iets waarvoor ‘gevochten’ moest worden. Die verassing in Vogelsang, het instappen in de brullende Sikorsky CH-53G en de uiteindelijke landing op Deelen voor de eindmars: dat zijn ervaringen die je als mens vormen. Wij waren de ‘originals’ die de basis legde voor een elite-eenheid.
- Kameraadschap als fundament
Het feit dat de overgang naar de burgermaatschappij zo zwaar viel, bewijst hoe diep de banden bij 11 Herstel zaten. In de burgerwereld is werk vaak ‘gewoon werk’, maar bij de brigade was het een manier van leven. Het gemis van die kameraadschap in 1993 was pijnlijk, maar zelfs jaren later is die verbinding nooit echt verbroken.
Sinds 1996 werk ik als zelfstandig IT Consultant, maar die korte periode bij defensie blijft in mijn hoofd, ook al ben ik nooit op uitzending geweest.
Al langere tijd hebben wij met een aantal ex collega’s van 11 Herstel een app groep, gaan wij regelmatig eten en zelfs af en toe een weekend naar Vogelsang.
Er is ook een Facebook pagina die onderhouden wordt door een 11 Herstel collega.
Via deze groep ben ik een paar jaar terug ook in contact gekomen met de Red Beret Riders een hele mooie groep motorrijders waar bijna het hele jaar door ritten worden georganiseerd.
Een andere groep is Vrienden Rode Baret: Kameraadschap, verbondenheid en zorg, daarvoor staat de vereniging Vrienden Rode Baret (VRB). Samen vormen zij een hechte kring van actieve militairen en burgermedewerkers, veteranen en postactieven, nu of in het verleden ingezet bij 11 Luchtmobiele Brigade.
